Nam-ı diğer “Deli Garının Oğlu"…
Babası Osman Çavuş, İzmir’in İşgalinde asker. Yunanlıların bebek süngülemelerini görüp ruh sağlığı bozulunca “tebdil hava”ya çıkarılmış…Kısa süre sonra da ölmüş.
Çoğunca öksüz büyümüş…
Satılmış’tı adı.
Çok kızardım babamın adı niye Satılmış konmuş diye…
Sonraları anlatılınca öğrendim ki, bizim bildiğimiz satılmışlık değilmiş o…
Bugünkü satılmışlar gibiyse hiç değil…
Çocukları ölüp durunca ebem(babaannem/Deli Garı/Şerife), yine hamile kaldığında, doğacak olanın da ölmemesi için, büyüklerin öğüdüne uymuş, Koyun Baba Türbesine gidip daha karnındaki babamı Koyun Baba’ya satıp sağlığını sağlama bağlamış.
Babamın satılmışlığı oradan gelir yani…
Hiç alçaklığını görmedim, duymadım bugünün satılmışları gibi…
Sanırım beceremezdi de.
Çok saftı çünkü…
Ama, mert, sözünün eri, namuslu adam olarak bilinirdi.
Yoksul köylüydü. Çoğu kıraç/kurak tarlaları yetersizdi. Okuma-yazma bilmezdi.
Alınteriyle ekip diktiklerine sanki verimlilik, bereket, bolluk katardı.
Ama iyi çiftçiydi. Çok çalışırdı. Kimseye muhtaç olmaksızın karnımızı doyurmak ister, çırpınırdı.
Çok sıkışıp gereken bir şeyi başkasından istemeyi onuruna yediremez, biraz müstehcen oluşuna aldırmadan,"S...min etini yer, kasaba minnet etmem." Der geçerdi…
O "Babalar Günü" filan bilmezdi elbet.
Ama babalık sorumluluğunu pek bilirdi...
Ölümüne uğraşıp bizi büyütürken, ara sıra bunalıp sert davranmış olsa da, Hasanoğlan’a, ilk görev yerime, askere uğurlarken göstermeden ağladığını görmüşümdür.
Seviyordu besbelli her baba gibi de pek bilelim istemezdi. Şımarmayalım diye her hal…
Bilmem benimser mi?
Işıklar içinde uyusun derim.
O "Allah, gani gani rahmet etsin." dememizi öğütlerdi.
Başka iyi dilek de bilmezdi ölenlerin ardından edilecek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder