BEN DE VURULDUM

Yıl 1990

İlk Eğitim-İş kurulduydu.
Biz kurduyduk.
Çok keyifliydik.
Hak arıyor, demokrasi istiyorduk...

Üzeyir Öğretmen de, Diyarbakır'da kurduydu Eğitim-İş'i...
Arkadaşlarıyla...
Oradan buraya omuz verdiydiler...
Çok artmıştı umudumuz.
Direne direne kazanacaktık.
Dayanmaktaydık.

İşte tam o sırada bir kurşun sıkıldı yüreğimize...
Üzeyir'i vurmuşlardı sözde "Özgürlük Savaşçıları"...
İşbirlikçi terörün kıyıcıları...

Durum değişmemiş onca yıldır besbelli...

Yine işbaşında "gavur kılıcı"...

Duyduk ki, Aybüke öğretmen de vurulmuş Batman'da...
Üstelik "tercih" etmiş başvurusunda orayı başvurusunda...

N'apmış Aybüke'miz...?

Emperyalizm işbirlikçisi feodal ağalar, şıhlar, tarikatler diyarında, en geride, en yoksullukta ve en cahillikte tutulmak için yüz yıldır ayaklanmalar düzenlenen, otuz yıldır terör estirilen bölgesinde yurdumun, yoksul halkımın çocuklarına ışık olmak istemiş...

Bilim, sanat ve ulusal kültürü, aydınlanmayı, özgür düşünmeyi taşımak istemiş.

Müzik öğretmeniymiş.

Anadolumuzun ezgilerini söylemiş onlara, söyletmiş...

Gülmeyi, eğlenmeyi, umutlanmayı, geleceğe korkusuz ve güvenle bakmayı, insanca yaşamayı anlatmak istemiş...

Çok sevmiştir öğrencileri, hiç kuşkum yok...
Çocuk saflığıyla ve çıkarsızlığıyla...
yalansız , dolansız, dolapsız...
Çok sevmişlerdir...

Şimdi sarılıp ağlaşmaktadırlar kuşkum yok...
Sanki kendileri vurulmuş gibi...
Ana babaları vurulmuş gibi...

Buradaysa ben de vuruldum...